109 rocznica śmierci Stanisława Wernera

W dniu 20 grudnia 2015 r. Partia Razem, Okręg w Radomiu, składając kwiaty przy ul. Piłsudskiego 7 upamiętniła 109 rocznicę śmierci Stanisława Wernera – wielkiego patrioty, działacza niepodległościowego i socjalistycznego, odznaczonego “Krzyżem Niepodległości z Mieczami” za prace w dziele odzyskania niepodległości. Jego odwaga oraz heroiczne poświęcenie dla Ojczyzny przyczyniły się do utrwalenia pragnienia wolności oraz nadziei na odzyskanie niepodległości przez Polaków.

Złożenie kwiatów zostało poprzedzone wstępem historycznym, którego dokonał członek zarządu okręgu Partii Razem w Radomiu Michał Prokop, oraz przedstawieniem życiorysu i przebiegu wydarzeń, które doprowadziły do męczeńskiej śmierci Stanisława Wernera.

Radomski okręg partii Razem zamierza przywracać pamięć o bohaterach walczących o naszą wolność i niepodległość oraz przypominać o bogatych socjalistycznych tradycjach w historii Radomia.

Stanisław Werner urodził się 4 października 1888 r. w Adamczowicach, naukę pobierał w 1 i 2 klasie gimnazjum radomskiego, później w klasach 3-6 w IV gimnazjum w Warszawie. W listopadzie 1905 przyjechał z rodzicami z Warszawy do Radomia. Miał wtedy 17 lat i rozpoczął naukę w VII klasie w radomskiej Szkole Handlowej. W 1905 wstąpił do PPS, gdzie prowadził pracę oświatową w kole robotniczym.

Od listopada 1906, Werner uczestniczył w przygotowaniu zamachu bombowego na szefa Radomskiej Żandarmerii Gubernialnej, pułkownika von Płotto, który za swe czyny w stosunku do więźniów w Piotrkowie, skazany został przez Organizację Bojową PPS na śmierć. W dniu 16 grudnia zamach przy ul. Michajłowskiej, organizowali Hempel i Werner. Zadaniem Wernera była sygnalizacja przejazdu płk von Płotto, zaś Hempel rzucał bombę. Po wybuchu bomby Hempel ranny w wyniku wybuchu zbiegł pomimo ostrzału, zaś Werner oszołomiony wybuchem przeskoczył płot Nowego Ogrodu i uciekał w kierunku domu. Biegnącego ulicą Skaryszewską, zauważył sędzia śledczy Bazyli Kisielewicz i wskazał go żołnierzom.

Stanisław Werner został schwytany w domu matki przy ul. Dimitrjewskiej (obecnie Słowackiego), wyrok śmierci został wykonany 20 grudnia 1906 r. o godzinie 7 rano w Lesie Kapturskim koło Radomia. Tego samego dnia na znak protestu przeciw śmierci Wernera w mieście strajkowały wszystkie zakłady przemysłowe. Władze odmówiły oficjalnego pochówku i pomimo próśb rodziny składanych do władz 22 grudnia 1906 i 13 marca 1907 odmówiono wydania zwłok. Symboliczny grób Stanisława Wernera znajduje się na cmentarzu w Radomiu przy ul. B. Limanowskiego.

Pośmiertnie został odznaczony 19 grudnia 1930 Krzyżem Niepodległości z Mieczami.